بعضی از اسماء و القاب ان گرامی عبارتند از : بقیه الله ، حجت ، خلف صالح،ابوالقاسم،قائم منتظر ، مهدی و (م ح م د) ، ناگفته نماند که نام ( م ح م د ) بنا بر فتوای شیخ انصاری مکروه ، شیخ طوسی حرام و حاجی نوری ذکر آن در مجالس و محافل حرام است ^۲ .

1- بخار ،ج51،ص2                      2- نجم الثاقب،ص48    

هرکس بمیرد و آشنای به مقام امام خویش باشد مثل کسی استکه همراه و همنشین حضرت قائم(عج) در خیمه اوست ^۲.

پایه و  اساس معرفتبه آن بزرگوار  را این مسائل تشکیل می دهد. کسب مقام امامت در طفولیت،اختفا ء ولادت و دوران کودکی ، غیبت صغری و کبرای حضرت،نواب خاص در زمان غیبت صغری و نواب عام و زعامت مسلمین در غیبت کبری،اعتقاد به علم و عصمت امام،طول عمر و ادمه زندگی حضرت،امتحان شیعیاندر زمان غیبت،فیض رسانی او در هنگام غیبت و در هنگام ظهور و حکومت بیعت هیچ طاغوتی را به گردن ندارد و اگر یک روز از جهان باقی مانده باشد او خواهد آمد و جهان را پر از عدل و داد خواهد کرد،پس از آن که پر از ظلم و جور شده باشد.

1و2-سفینة البحار ، ج 1 ، ص 32

امام صادق (ع) می فرمود :
شیعیان ما در دولت حضرت قائم (ع) سر افرازان و حکمرانان روی زمین هستندوهر یک نفر ایشان از جهت قوت و قدرت با چهل نفر برابرند ^۱.
در حدیثی دیگر همان گرامی فرموده که : خدواند تبارک و تعالی ترس و وحشترا از قلوب شیعیان ما بر می داردو در قلوب دشمنان ما قرار می دهد ^۲.

امام علی(ع) درباره توجه شیعه به قرآن می فرمود:
مثل آن است که دارم می بینم که شیعیان ما در مسجد کوفه خیمه ها زده اند و مشغول تعلیم و آموزش قرآن  هستند ^۳.
نکته دیگر ارتباط مستقیم و بدون واسطهامام زمان(ع) با شیعیان ودوستانش می باشد و بیان امام جعفر صادق(ع) گویای این حقیقت است .
زمانی که فائم ما قیام کند خداوند چشم وگوش شیعیان ما را چنان بینا و شنوا می کند تا جایی که بین انها و حضرت قائم (ع) هیچ پیام آوری وجود ندارد. امام زمان (ع) هر کجای عالم باشد و صحبت کند انها می شنوند و  او را  می بینند ^۴.      

1- بحار،ج52،ص372        2- بحار،ج52،ص 372        3- غیبت نعمانی،ص 374       4- روضه کافی، ص 324

پیامبر اکرم (ص) فرمودند:
مثل ظهور حضرت مهدی (عج)،مثل برپایی قیامت است.مهدی(عج) نمی آید مگر ناگهانی  ^۲.

همچنین کسانی که ادعای ارتباط مستقیم با امام زمان (عج) را دارند و مدعی پیام هایی از امام زمان (عج) برای مردم هستند،در ادعای خود صادق نیستند. آنان که به ملاقات آن حضرت نائل می شوند و از هدایت های ایشان بهره مند می گردند ، کمتر از آن برای دیگران صحبت می کنند.

1- بحار الانوار،ج53،ص103             2- منتخب الاثر،ص124و224 

یهودیان معتقدند که هنوز « مسیح » و منجی نیامده است،روزی خواهد امد و دین حضرت موسی (ع) را در جهان گسترش خواهد داد و عدالت را برقرارخواهد کرد.
مسیحیان بر این باورند که حضرت عیسی (ع) همان منجی و موعود آخرالزمان است.آنان در این باره عقیده ی یکی از یاران حضرت عیسی (ع) به نام پولس را پذیرفته اند که می گوید منجی نهایی جهان حضرت عیسی (ع) است.او معتقد است بود که حضرت عیسی (ع) در شبی که ماموران حاکم به مخفیگاهش حمله کردند دستگیر شد و رورز بعد او را به صلیب کشیدند و کشتند اما سه روز پس از مرگ،بر صلیب زنده شد و به اسمان رفت.او دوباره ظهور می کند و  انسان ها را نجات می دهد.
این در حالی است که در انجیل برنابا و انجیل یوحنا ذکر شده که حضرت عیسی (ع) از آمدن پیامبری یعد از خود خبر می دهد و او را نجات بخش می خواند. قرآن کریم نیز کشتن و به صلیب کشیده شدن حضرت عیسی (ع)  را به صراحت رد می کند و می فرماید که آنان در این مسئله دچار اشتباه شدند(سوره ی نسا ء ، آیه 157)

در آیین زرتشتی،اعتقاد به سوشیانت که به معنای منجی و رهاننده است،اعتقد رایجی است و در تمام متون زرتشتی به ظهور این منجی بشارت داده شده است ^{۱ .}

1- «خورشید مغرب» از محمد رضا حکیمی و «سوشیانت» یا «سیر اندیشه ی ایرانیان درباره ی موعود آخرالزمان» از علی اصغر مصطفوی.

هنگام ظهور فرج را خدا می داند و بس و هرکه برای ظهور من وقتی تعیین کند دروغگو است.

من زمانی قیام می کنم که بیعت هیچ طاغوتی را بر گردن نداشته باشم.

نوع بهره برداری از وجود من در زمان غیبت همانند بهره برداری از وجود خورشید است هنگامی که پشت ابرها از دیدگان پنهان می گردد.

من امان اهل زمین هستم همانطور که ستارگان امان اهل آسمانند.

برای تعجیل در فرج(امام زمان خویش) زیاد دعا کنید که فرج او گشایش و فرج شما نیز هست.

بدانید که ما مراعات حال شما(دوستان و شیعیان را ) می کنیم و هیچگاه شما را فراموش نمی کنیم.

به گونه ای عمل کنید که رفتارتان شما را به محبت ما نزدیک کند و کراهت و غضب ما را از شما دور کند.

جلد دوم احتجاج 324-269

1-تاریخ بخاری،ج3،ص343،ج4،ص107و مستدرک حاکم،ج4،ص557.

1- پیامبر اکرم فرمود : من و علی پدران این امتیم . علل الشرایع،شیخ صدوق،ج1،ص127