بِسْمِ اللّهِ الْرَّحْمنِ الْرَّحيمْ

رسول خدا - صلى الله عليه و آله - فرمودند:
ان ابخل الناس من ذكرت عنده ولم يصل على ؛
بخيل ترين مردم ، كسى است كه نام من نزد او برده شود. بر من درود نفرستد. ⁽⁷¹⁾

بِسْمِ اللّهِ الْرَّحْمنِ الْرَّحيمْ

مردى بسيار زاهد و اهل ورع و قائم الليل و صائم النهار بود، او نيز حديث مى نوشت ، مى گفت وقتى به نوشتن نام حضرت رسول مى رسيدم ، صلوات را نمى نوشتم . شبى آن حضرت را در خواب ديدم ، كه از روى غضب به من فرمود: چرا در وقت نوشتن نام من ، نوشتن صلوات را ترك مى كنى ؟
من ترسيدم ، و در دل خود گذرانيدم كه هرگز ديگر اين بى ادبى را نكنم .
و هنگامى كه بيدار شدم ، ديگر ترك نوشتن صلوات نكردم . و بعد از مدتى ، بار ديگر، آن حضرت - صلى الله عليه و آله - را در خواب ديدم و به نظر لطف و مرحمت در من نگريست و فرمود: صلوات تو را به من رسانيدند. هرگاه من را يادكنى ، يا در نزد تو مذكور شوم ، يا نام من را مى نويسى ، بگو يا بنويس : صلى الله عليه و آله و سلم .

بِسْمِ اللّهِ الْرَّحْمنِ الْرَّحيمْ

از سيدالساجدين امام سجاد - عليه السلام - صلواتى وارد شده است ، كه در هر روز ماه مبارك شيعيان در وقت زوال بايد خواند. و آن صلوات ، در مصباح متهجد و غير آن را كتب دعوات مذكور است .
و در كتب عامه مذكور است در آسمان ، دريابى است كه آن را درياى بركات گويند و بر لب آن دريا، درختى است كه آن را درخت تحيات نامند بر آن درخت ، آشيانه مرغى است مسمى به مرغ صلوات .
و وقتى مؤ منى ، در ماه شيعيان ، بر سيد پيغمبران - صلى الله عليه و آله - صلوات فرستد، حق تعالى آن مرغ را امر نمايد تا در آن دريا غوطه خورد، و پرهاى خود را بيفشارد. و هر قطره اى كه از پرهاى آن مرغ بريزد، ملكى خلق نمايد. و جميع آن ملك ها، به تقديس و تحميد و مدح و ثناى پروردگار مشغول گردند. و ثواب آنها در ديوان اعمال صلوات فرستنده ثبت گردد.
و ايضا روايت كرده اند كه يك صلوات در ماه شعبان ، برابر است با ده صلوات در غير ماه شعبان

بِسْمِ اللّهِ الْرَّحْمنِ الْرَّحيمْ

پيامبراكرم - صلى الله عليه و آله - فرمود:
اذا طنت اذن احدكم فليصل على وليقل : ذكرالله بخير من ذكرى ؛
هنگامى كه گوش كسى به صدا در آيد، برمن صلوات بفرستد و بگويد:
ياد خدا از زياد من بهتر است ؛ يعنى : به صدا در آمدن گوش دليل بر آن است كه كسى ذكرى از آن كس (صاحب گوش ) به ميان آورده است .

بِسْمِ اللّهِ الْرَّحْمنِ الْرَّحيمْ

وقتى حضرت آدم (ع )وارد بهشت شد،در بهشت حوران پاكيزه سرشت بسيار بودند؛اما حضرت آدم با آن ها الفتى نداشت . وقتى حضرت حوا آفريده شد و آدم بر او نگريست از او پرسيد: تو چه كسى هستى ؟
حوا شرمگين شد و چيزى نگفت ،جبرييل به آدم گفت : اين حواست ،او را براى آفريده اند و او محرم و همدم توست .
حضرت آدم وقتى فهميد كه حوا متعلق به اوست خواست به سوى او دست دراز كند جبريل گفت : اى آدم !اگر او را مى خواهى ، بايد او را عقد
كرده و برايش مهريه تعيين كنى ؟
آدم فرمود: اى برادر! تو مى دانى كه من پولى و نقدى ندارم چگونه او را عقد كنم ؟
جبرييل گفت : سه بار حبيب خدا محمد مصطفى (ص ) صلوات بفروشى تا حوا بر تو حلال شود.***